Page 29 - MİNİK KANATLAR 6
P. 29
Son bir haftadır her sabah güneşin ilk ışıklarıyla o korkunç, dev makinelerin
sesleri duyulurdu. O sabah da öyle oldu; ancak düşmanın bilmediği bir şey
vardı: O sabah her bir Tukanyalı onlardan önce uyanmıştı.
Herkes daha önceden belirlenen görev yerlerine kanat açmıştı. Görevler bir
kez daha tekrar edilmiş, dualar edilmiş ve son kontroller yapılmıştı. Artık
taarruz zamanı gelmişti. Tukanyalılar, belirlenen saldırı ötüşü ile harekete
geçtiler ve dört bir koldan ağaçları yıkan makinelere ve tüm düşmanlara
saldırmaya başladılar.
Başlangıçta saldırı sonuç veriyor gibiydi, düşman birlikleri beklemediği bu
saldırı karşısında şaşırmış ve ağır darbeler almaya başlamıştı. Makineler
tek tek bozuluyor, insanlar da sağa sola kaçışıyordu; ama birden her yeri
kurşun sesleri doldurmaya başlamıştı! Düşman birlikleri durmaksızın kuşları
hedef alarak ateş ediyordu. Mecburen herkes geri çekilmek zorunda
kalmıştı. Yaralıların durumu ise hiç iyi görünmüyordu…
Tukanyalılar ağır bir yenilgiye uğramak üzereydiler. Neredeyse
kaybettiklerini kabullenmeye başlayacaklardı. Herkes birbirine korku dolu
gözlerle bakıyordu. Gökyüzünde aniden beliren hareketlilik tüm
gagaları yukarı döndürmüştü. O da ne! Gökyüzünde devasa bir kuş
sürüsü hızla yaklaşıyordu.
Dünyanın farklı ülkelerindeki kuşlar büyük bir öfkeyle düşman birliklerine
saldırmaya başlamıştı. Neye uğradıklarını anlayamayan düşmanlar,
araçlarına binip kaçmaya başlamıştı. Makinelerin ise bozuluncaya kadar
üzerine taşlar atılmaya devam edilmişti. Bir süre sonra düşman
birliklerinden kimse kalmamıştı Tukanya’da. Tukanyalılar sevinç
çığlıkları atıyordu.
Dost diyarlardan gelen destekle düşmanlar şimdilik yenilmiş gözüküyordu.
Ancak Tukanya’daki tehlike tamamen geçmiş değildi. Tehlikenin tamamen
sona ermesi için yapılacak daha çok şey vardı.
Devamı gelecek sayıda...
27 27

