Page 27 - MİNİK KANATLAR 6
P. 27

Tukanya’da her geçen gün endişe ve umutsuzluk artıyordu. Ne yapacakla-
               rını bilmez bir hâldeydiler. Üstelik her kafadan bir ses çıktığı için bir türlü
               ortak bir karar alamıyorlardı. Öte yandan da yıkımlar devam ediyor, ülke
               yavaş yavaş yok ediliyordu.


               Yeşil ve güzel ülke Tukanya’nın başına gelen ilk felaket değildi bu; ama ilk
               kez birlikte hareket etmekte bu kadar çok zorlanıyorlardı. Herkesi memnun
               edecek bir çare bulmak oldukça zordu. Ülkenin ileri gelen büyükleri
                tecrübelerini paylaşıyor, çözüm önerileri sunuyordu sunmasına; ama bazı
               genç tukanlar ve diğer ülke sakinleri aceleyle hareket ediyordu!

               Zıpır, arkadaşı Gri’ye yazdığı mektubun cevabını bekliyordu. Beklemenin ve
               çaresizliğin ne kadar zor olduğunu yeni öğreniyor gibiydi. Büyüdüğü
               toprakların yok olmasına göz göre göre müsaade etmek istemiyordu; ama
               ne yapmak gerektiği konusunda da hâlâ kesin bir fikri yoktu.


               Neyse ki, iki gün içinde beklediği mektup gelmişti. Mektubu büyük bir
               sabırsızlıkla açıp hemen okumaya başladı. Mektup, Gri’nin yaşadığı
               şehirdeki direnişi hatırlatıyordu. Zıpır, o mücadele dolu günleri, şehri
               nasıl yeşile dönüştürmeye çabaladıklarını ilk günkü heyecanıyla
               hatırlamıştı. Arkadaşı Gri başta olmak üzere yaşadıkları şehri kurtarmaya
               çalışan çok sayıda kuşun birlikte nasıl hareket edip, başardıklarını
               hatırlamıştı. Zıpır, kendi derdine daldığı için unutmuştu bu başarıyı; ama
               yaşadığı bu tecrübe, ülkesini kurtarmak için Zıpır’a büyük bir noktayı
               hatırlatmıştı: “Bir olmadan asla kazanamazsın!”

               Zıpır hemen Tukanya halkının toplanmasını istedi. Onlara geldiği şehirde
               yaptıkları mücadeleyi bir kez daha anlattı. Bu kez sadece birer hatıra
               olarak değil kendi kurtuluşları için bir çözüm olarak bahsetti
               yaşadıklarından. Şehirdeki tecrübesinin kendisine çok şey öğrettiğini,
               ülkesini kurtarmak isteyen her tukanın da bu mücadelede yer
               alması gerektiğini söyledi. “Hep birlikte hareket etmezsek
               kazanmamız mümkün değil.” diyerek sözlerini bitirdi.


               Konuşmaya Zıpır’ın dedesi devam etti. “Şüphesiz her bir ağacın
               tek başına taşıdığı çok büyük anlamlar vardır; ancak bir orman
               tek bir ağaçtan meydana gelmez. Çok sayıda ağacın birlikte, yan
               yana durduğu yerde orman olur. İşte o zaman, orman olmanın
               tüm zenginlikleri ortaya çıkar. Tek başına bir ağacın doğadaki dönüştürücü


                                                                                                        25 25
   22   23   24   25   26   27   28   29   30   31   32